του Ευθύμη Κουτσούκη (Mr EX)
«Δεν είμαι ο διάβολος, είμαι απλά ο John Osbourne. Ένα παιδί εργατών από το Aston, που παράτησε τη δουλειά του στο εργοστάσιο και πήγε να διασκεδάσει». Κι αυτό έκανε ο Ozzy, διότι το rock ‘n’ roll δεν θα πεθάνει ποτέ, όπως επίσης είχε πει.
Έτσι… απλά, με στερήσεις, θυσίες, πάθος, τρέλα και αιώνια εφηβεία. Παράλληλα όμως, δεν ξέχασε, τόσο με τους υπόλοιπους τεράστιους Black Sabbath, όσο και στη θρυλική solo καριέρα του, να αποτελέσει την κορωνίδα, την απαρχή, την κολυμβήθρα του heavy metal, όπου… βαπτίστηκαν όλα τα μεγαθήρια της αγαπημένης μας σκηνής. Δεν παρέλειψε να χαράξει με τη χαρακτηριστική φωνή του τα όνειρα, τις ανησυχίες και τα συναισθήματα δεκάδων εκατομμυρίων ψυχών ανά την υφήλιο, μια φωνή λεπίδα και συνάμα βάλσαμο. Η υστεροφημία του μνημειώδης, οι στίχοι του ποιητικοί, ρομαντικοί, δυναμικοί, επαναστατικοί στα χείλη των απανταχού και διαχρονικών νέων. Προσωπικά, θεωρώ τον Ozzy ένα παιδί, με ένα άστρο εκτυφλωτικό, μη διαχειρίσιμο ακόμα και από τον ίδιο. Έζησε εκτός ορίων, ακροβάτησε, με εθισμούς και υπερβολές, έκανε αναρίθμητα καλλιτεχνικά δώρα σε όλους μας. Από τα εφηβικά μας χρόνια, μας πήρε από το χέρι και μας έμαθε να μη φοβόμαστε το… σκοτάδι, αλλά να το αγκαλιάζουμε. Δεν θα αναφερθώ στα μουσικά του έπη, είναι αμέτρητα, όσοι τα γνωρίζουμε, τα έχουμε κάνει κτήμα μας, όσοι θέλουν να τα μάθουν είναι παντού εκεί έξω πλέον. Η επιρροή του απερίγραπτη, αχαρτογράφητη. Έγινε είδωλο, θεοποιήθηκε καλλιτεχνικά, ο μύθος του γιγαντώθηκε και η φύση του εξεγέρθηκε κάπου ανάμεσα σε δάγκωμα νυχτερίδας και σνιφάρισμα μυρμηγκιών… Όπως οι αφηγήσεις για τιτάνες, ξωτικά και μάγους. Έκανε ένα πάρτι δεκαετιών, στο οποίο ήμαστε όλοι προσκεκλημένοι, ενώ στην τελευταία συναυλιακή του συνάντηση με τον κόσμο, ως γνήσιος μαχητής, με αντίπαλο τη νόσο του Πάρκινσον, έσφιξε τα δόντια του απέναντι στον πόνο και φώναξε ένα εκκωφαντικό αντίο. Ταπεινά, αρχοντικά, μοναδικά, πριγκηπικά, ΕΞ-αιρετικά. Ήταν ΕΞ-αίρεση και μόνο με τις ΕΞ-αιρέσεις γράφονται τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ιστορίας.
Ξεσκονίστε βινύλια, ξετρυπώστε cds, φορτώστε mp3 κι όλες τις σχετικές πλατφόρμες. Παίξτε ασταμάτητα Ozzy. Nα ακουστεί σ’ όλη τη γη.
Εις αναμονή κι ενός πολυήμερου φεστιβάλ-αφιερώματος… Νο more tears, just rock ‘n’ roll, non stop…
“If I close my eyes forever, will it all remain unchanged? If I close my eyes forever, will it all remain the same?”… Θα μας λύσεις την απορία, όταν συναντηθούμε ξανά όλοι μας. Προς το παρόν, έχεις να κάνεις πολλές μουσικές και φιλοσοφικές συζητήσεις με τον Lemmαρο, τον Dio, τον Randy… Rest in peace, sweet prince. Thank you for eth, yοu were EXcellent! \m/ \m/
«Μη με κάψετε. Θέλω να με βάλετε στη γη, σε έναν ωραίο κήπο, κάπου, με ένα δέντρο πάνω από το κεφάλι μου. Αγριομηλιά κατά προτίμηση, ώστε τα παιδιά να κάνουν κρασί από εμένα και να γίνονται λιώμα. Όσο για το τι θα ήθελα να γραφτεί στην πλάκα, δεν έχω ψευδαισθήσεις. Αν κλείσω τα μάτια μου, μπορώ κιόλας να το δω: Ozzy Osbourne, γεννήθηκε το 1948, πέθανε οποτεδήποτε. Ξερίζωσε με τα δόντια το κεφάλι μιας νυχτερίδας».
Υ.Γ. Η βασική εικόνα του σύντομου αυτού άρθρου είναι η… ευλογία του Ozzy, πολλά χρόνια πριν, στο 3ο φύλλο του Εξαρχειώτη.
