του Ευθύμη Κουτσούκη (Μr EX)
Εδώ γεννήθηκα, περπάτησα, μίλησα, διάβασα, έζησα.
Μα πάνω απ’ όλα επαναστάτησα.
Αυτό δεν το έμαθα, το βίωσα. Δίχως να γνωρίζω το γιατί.
Η μαγική αυτή λέξη, τα στενά, η περιοχή, η βόλτα, ο αέρας που ανέπνεα.
Δεν με ρώτησαν, ήξεραν. Δεν θα αγαπούσα τις λεωφόρους του ρεύματος.
Θα διάβαινα τα μονοπάτια της διαφορετικότητας.
Θα εξιστορούσα το κάρμα και θα έγραφα πέρα από τις γραμμές.
Η ροκιά μονόδρομος και η τόλμη τραγούδι.
Η ζωή παιδικό παραμύθι και τα πρέπει σειρήνες.
Το καινοτόμο αυτοσκοπός και οι ράγες περιττές.
Το τρελό τρένο δεν ταξιδεύει πάνω σ’ αυτές.
Η λογική μου ονειρώδης και τα όνειρά μου ατίθασα.
Οι παρέες μου ελεύθερες, άνευ περιορισμών, ασιδέρωτες.
Η δίψα για ελευθερία και γνώση αστείρευτη.
Η κατάρα της δυσκολίας, πρόκληση και επιταγή.
Η διαδρομή αληθινά μυθιστορηματική, από μόνη της, χωρίς μυθοπλασία.
Οι ήρωες του διηγήματος, αστικά επικοί και κινηματογραφικά χρησμένοι.
Ποικίλοι, συνθέτοντας το εξοχότερο μωσαϊκό.
Κάθε μέρα ξεχωριστή, αυθόρμητη, σχεδόν απρογραμμάτιστη.
Αμάλγαμα πηγαίων στιγμών, αυθεντικότητας κι αμφισβήτησης.
Των πάντων. Αν δεν το ζήσεις, μην μπεις στον κόπο να το περιγράψεις.
Η φωτεινή αλητεία άραζε στα πολύχρωμα σκοτάδια της πλατείας.
Το Εξάρχειο τα είχε όλα, όμορφα κι άσχημα. Ρεαλιστικά και ψεύτικα.
Ανθρώπινα όμως, με λάβαρο την αγκαλιά για ό,τι μη συμβατικό.
Τα συμφέροντα, η φλωριά και το δήθεν ήρθαν χέρι-χέρι, οι τρεις έρωτες πέταξαν.
Η φάση έγινε φασαία και την έκαναν τα ωραία.
Το σχολείο όμως είναι εδώ. Το θρανίο δεν έφυγε ποτέ.
Το τσιμέντο των Εξαρχείων έχει ποτίσει από τα βήματα, τους χορούς, τους αγώνες, τα γέλια και τον ιδρώτα μας.
Το αίμα μας είναι πάντα μαυροκόκκινο. Ποτέ πολιτικό, ποτέ κομματικό, αχαρτογράφητο.
Το ταξίδι συνεχίζεται, η εξερεύνηση ερεθίζει και η εξέλιξη μπροστά.
Όλες, όλοι μια φωλιά. Ανεξάρτητα, μοναδικά και δημιουργικά. Μόνο για τα ΕΞ-αιρετικά.
Ο Εξαρχειώτης θα τα κουβαλά, από τα μπετά μέχρι τα βουνά, σε λίμνες, θάλασσες, χωριά.
Από το ΕΞωγήινο… γαλατικό χωριό, της Αθήνας την καρδιά.
Ο ΕΞισορροπιστής