του Δημήτρη Τσουκαλά
Φωτογραφίες: Χάρης Κονταξής
Ολοκληρώνοντας μια εργασιακή εβδομάδα γεμάτη άγχος και πίεση, την Παρασκευή 14/10 κατευθύνθηκα –αργοπορημένος- προς το Fuzz, πεπεισμένος πως η παρακολούθηση της παρθενικής εμφάνισης των Τεξανών Oceans Of Slumber στην Ελλάδα θα αποτελούσε αφενός μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να «αδειάσω» κάθε σκέψη από το κεφάλι μου, αφετέρου το πρελούδιο για ένα ευχάριστο σαββατοκύριακο.
Στο τέλος της βραδιάς μπορώ να πω πως έφυγα από το συναυλιακό χώρο απόλυτα επιβεβαιωμένος…
Η καθυστέρηση μου, βέβαια, δεν μου επέτρεψε να παρακολουθήσω περισσότερο από ένα τραγούδι των Mother of Millions, που άνοιξαν τη βραδιά. Αυτό που είδα, όμως, σε συνδυασμό με το χειροκρότημα, που επιφύλαξε το κοινό στην μπάντα, με βοηθούν να υποστηρίξω πως οι Αθηναίοι αποτέλεσαν μια πρώτης τάξεως επιλογή για να ζεστάνει το κοινό. Ένα κοινό, όμως, που θα πρέπει να σημειώσω πως ήταν αρκετά μικρότερο αριθμητικά από αυτό που περίμενα και εκτιμούσα. Η μπάντα έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα για το δεύτερο album της “Winter, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2016, ενώ χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης μεταξύ των λατρών του σκληρού ήχου, χάρη στον ήχο της, που περιέχει «ψήγματα» από σχεδόν κάθε είδος metal. Παρόλα αυτά, το Fuzz εκείνο το βράδυ απείχε πολύ από το να μπορεί να χαρακτηριστεί γεμάτο…
Αυτό, βέβαια, ίσως να ήταν και θετική εξέλιξη για μένα, καθώς μου επέτρεψε να αράξω προς τα πίσω, να πιώ άνετα την μπύρα μου και να απολαύσω το Black / Death / Doom / Progressive / Post «χαρμάνι» των Ocean of Slumber, το οποίο ενισχύουν ακόμη και με πινελιές από Blues, Jazz KAI Gospel.
Πρώτος βγήκε στη σκηνή ο κιθαρίστας Anthony Contreras, για να τον ακολουθήσουν οι υπόλοιποι και να ξεκινήσουν την εμφάνισή τους με το ομώνυμο «Winter» και να γεμίσουν για την επόμενη μια ώρα το Fuzz με progressive riff & μελωδίες, black/death φωνητικά, doom περάσματα, extreme metal εξάρσεις, ατμοσφαιρικά κοψίματα και κυρίως την φωνάρα της Cammie Gilbert.
H frontwoman της μπάντας από το Houston, ήταν αναμφισβήτητα η πρωταγωνίστρια της βραδιάς, τόσο για τις φωνητικές της επιδόσεις, όσο και για την αλληλεπίδραση της με το κοινό. Εντυπωσιακή σαν τραγουδίστρια, όμορφη σαν παρουσία και ιδιαίτερα ομιλητική ανάμεσα στα κομμάτια κέρδισε, οπωσδήποτε, τις εντυπώσεις.
Το Winter ακολούθησε το –καταπληκτικό- Sunlight, το οποίο διαδέχτηκε το Remedy από το πρώτο δίσκο του συγκροτήματος (Αetherial), το οποίο η Cammie αφιέρωσε σε κάποιους στο κοινό, που όπως είπε, ήταν στο πλευρό της μπάντας από το ξεκίνημά της. Eπιστροφή στο Winter για να ακολουθήσει το Devout και μια acapella εκδοχή του Lullaby, συνοδευομένη από ένα doom πέρασμα, που στο setlist περιγραφόταν ως «Doomed Life».
Στο αμέσως επόμενο “Suffer The Last Bridge” οι τεξανοί μας σφυροκόπησαν ατελείωτα, ενώ στην συνέχεια η Cammie μας ρώτησε αν αντέχουμε κάτι ακόμη πιο heavy, για να μας επιτεθεί με το Apologue. Ακολούθησε η διασκευή στο Solitude των Candlemass με σχεδόν όλους του παρευρισκόμενους να τραγουδούν ή να ψιθυρίζουν τους στίχους (Ι’m sitting here alone in darkness…) και να επιδίδονται σε ασκήσεις καταπολέμησης των συσσωρευμένων αλάτων στους αυχένες…
Μετά από αυτή την εμπειρία η Cammie δήλωσε πως θέλει να μας ευχαριστήσει που τους δώσαμε την ευκαιρία να μας παρουσιάσουν τη μουσική τους και την προαναφερθείσα διασκευή και για αυτό θα μας οδηγούσε σε μια «συναισθηματική Αποκάλυψη», την οποία προσπάθησε να επιφέρει με το περίπου 8λεπτο «….This Road», που ξεκίνησε μόνο με πλήκτρα και φωνητικά, «ντύθηκε» στην συνέχεια με ντραμς, ενισχύθηκε κατόπιν με βαριές κιθάρες και διάφορα αρμονικά περάσματα, για να καταλήξει σε ένα progressive/doom βαρύ και ασήκωτο αμάλγαμα.
«Μaybe one more song?» ρωτάει η Cammie και η καταπληκτική διασκευή του «Nights in White Satin» ξεκινά, με την μπάντα να αποδεικνύει πόσο δεμένη είναι και πόσο –όπως αναφέρει και η τραγουδίστρια τους- λατρεύει τη μουσική. «Λατρεύουμε να παίζουμε μουσική, να διασκευάζουμε μουσική», αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ γελώντας τονίζει πως έχουν ετοιμάσει κάτι ειδικό για αυτό το βράδυ, αλλά θα πρέπει να το μαντέψει το κοινό. Όπως λέει έχει να κάνει με τον Οκτώβριο, με την επικείμενη πανσέληνο αλλά και με το «πράσινο» χρώμα…
Κάποιος από το κοινό αποδεικνύεται ιδιαίτερα εύστροφος (ή μήπως απλά προϊδεασμένος;) και λύνει το γρίφο: Wolf moon από το October Rust των Τype O Negative…
To καλύτερο κλείσιμο για ένα πολύ καλό live, το καλύτερο ξεκίνημα για ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο…
Μια πολύ καλή πρώτη επαφή με τους Oceans of Slumber, που έχω το προαίσθημα πως θα μας επισκεφτούν πολλές ακόμη φορές στο μέλλον…
