της Ηλιάνας Βασιλάκη
Λόφος Στρέφη… Λόφος για ρομαντικές βραδιές, αστείες βόλτες με τις παρέες και φίλους, πάρτι, θεατρικές παραστάσεις, θέατρο σκιών, φιλοσοφικές και καλλιτεχνικές συζητήσεις στα παγκάκια μα και σε διάφορες γωνιές και στα κυλικεία, που συνήθως δροσίζουν τα καλοκαίρια μας. Μα πάντα με πάθος και δημιουργικότητα.
Πάντα εκεί για Κούλουμα, Καθαρή Δευτέρα και πέταγμα χαρταετού. Πάντα μα πάντα με την αγάπη και τον σεβασμό της περιοχής μας.
Πάντα θυμάμαι το μπουγέλο που ξεκινούσαμε να παίζουμε από τη βρύση κοντά στο γήπεδο μπάσκετ, έξω από τον Εξωστρεφή, όταν ήμαστε παιδιά, αλλά και μεγάλοι, μπορώ να πω, και στο λύκειο, τις τελευταίες μέρες του σχολείου. Κάτι σαν παράδοση, μεγαλώνοντας στα Εξάρχεια. Πόσο γέλιο, πόση ξεγνοιασιά, πόση ομορφιά!
Πάνω από την πλατεία Εξαρχείων βρίσκεται ένας λόφος καταπράσινος, που δίνει άλλη πνοή στην περιοχή. Υπάρχουν αθλητικοί χώροι και το θερινό πέτρινο θεατράκι, όπου γίνονται πολλές θεατρικές παραστάσεις μα και πάρτι, συναυλίες. Με μια βόλτα στην κορυφή του Στρέφη έχεις την ευκαιρία να απολαύσεις την υπέροχη πανοραμική θέα της πόλης. Βλέπεις τον Λυκαβηττό την Ακρόπολη, τα Τουρκοβούνια, τον Υμηττό, μέχρι και τη θάλασσα στο Λιμάνι του Πειραιά βλέπεις. Κέντρο Αθήνα και όμως βλέπεις θάλασσα.
Έχει τσαλαπετεινούς, κοτσίφια, σουσουράδες και πολλά άγρια πουλιά του λόφου.
Στο Λόφο παίζουν παιδιά στην παιδική χαρά, στο μπάσκετ, εκτός από αγώνες του Αστέρα Εξαρχείων. Μπορείς να μπεις κι εσύ να παίξεις με τους φίλους σου ένα φιλικό. Αγαπημένος Αστέρας Εξαρχείων. Οι οπαδοί του πάντα δίπλα του και με πολύ ωραία πάρτι. Ζευγαράκια κάνουν βόλτες, απολαμβάνοντας τη θέα από ψηλά.
Η ιστορία του είναι γνωστή.
Ο Στρέφης ήταν ιδιοκτήτης ενός λατομείου. Ονομαζόταν τότε άλσος Πινακωτών. Εκεί λειτουργούσε λατομείο και τα υλικά που παράγονταν, τα σκεύη, έδωσαν το όνομά τους στις γύρω περιοχές (Πιθαράδικα και Πινακωτά) τη δεκαετία του 1840. Οι συγκεκριμένες περιοχές βρίσκονταν στο λόφο του Στρέφη. Η δενδροφύτευσή του ξεκίνησε το 1924-1926, όταν ο αδελφός του Στρέφη, του ιδιοκτήτη του λατομείου, έπαθε το εξής. Ήταν Αξιωματικός του ελληνικού στρατού κι έμενε δίπλα στο λόφο με τη γυναίκα του. Η γυναίκα του είχε απλώσει τα πλυμένα ασπρόρουχα και όταν γύρισε τα βρήκε γεμάτα κόκκινη σκόνη, έτσι λέγεται πως για το χατίρι της έβαλε στρατιώτες του να πάρουν δέντρα από την Γεωπονική σχολή και δεντροφύτεψε το λόφο, χαρίζοντάς μας τον καταπράσινο λόφο της καρδιάς μας .Εκεί όπου μεγάλωσαν τόσες γενιές, εκεί όπου τα όνειρα μιας ζεστής καλοκαιρινής νύχτας… θαρρείς υλοποιούνται!
