Δράκοι, παραμύθια και μαχητές του… δρόμου

Η αυτοάμυνα, πέρα από αναφαίρετο δικαίωμα, αποτελεί, όπως έχω αναφέρει ξανά και μέγιστο αγαθό της σημερινής, ειδικότερα, κοινωνίας. Ωστόσο, είναι ταυτόχρονα ένα διαχρονικό… κύτταρο, το οποίο εξελίσσεται και διαμορφώνεται μέσα από τις ανθρώπινες βιολογικές και πολιτιστικές ζυμώσεις. Ανέκαθεν, η μάχη για τη ζωή οδηγούσε την ανθρωπότητα στην επόμενη σελίδα της ιστορίας της. Όλες οι πολεμικές τέχνες γεννήθηκαν, σύμφωνα με τις ανάγκες για προστασία της ύπαρξής μας, κατά της όποιας αμφισβήτησης, διακύβευσης κι απειλής- επίθεσης. Με γνώμονα την εκάστοτε εποχή και τις αντίστοιχες συνθήκες, διαμορφώθηκαν πολλά και ποικίλα συστήματα, προκειμένου να μάθουν στον κόσμο τον τρόπο να αγωνίζεται για επιβίωση. Με την πάροδο των ετών η κάθε πολεμική τέχνη μπήκε σε αθλητικά, δομημένα καλούπια, μεταφέροντας τη γνώση μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια. Με κανόνες, κατηγορίες, διακρίσεις σωματότυπου και ηλικίας. Λογικό και θεμιτό για την αδιαπραγμάτευτη αξία τους.